نمیدونم چرا میرزا قاسمیهایی که من درست میکنم اینقدر رنگشون روشنه، اما تو رستوران که میخورم خیلی تیرهتر و خوشرنگتره!
میدونم الان تا بگم اولش پیاز داغ درست میکنم، همه میگین “ای بابا! از همونه دیگه، میرزا قاسمی که پیاز نداره!”
ولی اجازه بدین روش کارم رو بگم، شما اساتید بیاین بگین کجای راه رو اشتباه رفتم.
بزرگترین جنایت از نظر حرفهایها احتمالا اون پیازه نیست، بلکه استفاده از این بادمجونهای آماده شیشهایه که توی عکس میبینین, ولی خب چه کنم که اجاق گازم برقیه
و نمیشه روش بادمجون کباب کرد. 
و نمیشه روش بادمجون کباب کرد. روش کار من اینجوریه:
اول یه دونه پیاز رو نگینی سرخ میکنم، بعد گوجههایی رو که توی بلندر میکس کردم میریزم روی پیازها. نمک و فلفل و یه کوچولو زردچوبه هم میزنم. واسه اینکه رنگش تیره بشه، یه قاشق رب گوجه هم بهش اضافه میکنم. (یادم رفت بگم، چند حبه سیر رو هم همون اول با گوجهها میندازم تو بلندر که با هم له بشن).
بعد از چند دقیقه، بادمجونها رو از شیشه میریزم تو تابه و اجازه میدم ۱۰-۱۵ دقیقهای با مواد سرخ بشن. آخر سر هم ۲-۳ تا تخممرغ میزنم و تمام! نتیجهاش هم میشه چیزی که توی عکس میبینین.
مزش خدایی خوبه، یعنی میرزا قاسمی که دیگه مرصع پلو نیست, در حد خودش عالیه (البته اگه به گیلانیهای عزیز برنخوره!) 
ولی اگه کسی راه و رسم یک میرزا قاسمی اصیل رو با همین بادمجون های آماده یادم بده، هر دفه میرزا قاسمی بخورم, درود میفرستم به روح و روان امواتش! 
ولی اگه کسی راه و رسم یک میرزا قاسمی اصیل رو با همین بادمجون های آماده یادم بده، هر دفه میرزا قاسمی بخورم, درود میفرستم به روح و روان امواتش! 
